نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۱۵ خواجه عبدالله انصاری

خواجه عبدالله انصاری / مناجات پیر انصار

الهی ای مهیمن اکرم، ای محتجب معظم، ای متجلی به کرم، ای قسام پیش از لوح و قلم بادا روزی که باز رهم از زحمت حوا و آدم، آزاد شوم از بند وجود و عدم، از دل بیرون کنم این حسرت و ندم و با دوست بیاسایم یک دم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دعا و خواسته‌های قلبی‌اش اشاره می‌کند. او از خداوند مهربان و بزرگ طلب کمک می‌کند تا روزی از زحمت‌های زندگی و دردهای وجود رهایی یابد و به آرامش و خوشی با دوست خود نائل شود. این دعا نشان‌دهنده longing شاعر برای آزادی از محدودیت‌ها و رسیدن به آرامش است.