نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۲۵ خواجه عبدالله انصاری

خواجه عبدالله انصاری / مناجات پیر انصار / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگزاردیم دریغا که قدر عمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولی نپرداختیم، دریغا که عمر عزیز بسر آمد و روزگاربگذشت

ای خداوندان مال الاعتبار الاعتبار

ای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار

پیش از این کاین جان عذر آور فروماند ز نطق

پیش از آن کین چشم عبرت بین فروماند ز کار

تو به پیش آرید و نادم از گنه کاری خویش

چشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به نوعی ابراز پشیمانی و اندوه دربارهٔ گذر زمان و ناپایداری زندگی را بیان می‌کند. گوینده از عدم شکرگزاری به خاطر نعمت‌ها و قدر نشناسی از عمر خود سخن می‌گوید و به این موضوع اشاره می‌کند که باید قبل از اینکه دیر شود، از گناهان خود توبه کرده و به پروردگار رجوع کنیم. او از خداوند می‌خواهد که ندامت او را بپذیرد و به او در این مسیر کمک کند.