شمارهٔ ۲۲۵ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / مناجات پیر انصار / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگزاردیم دریغا که قدر عمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولی نپرداختیم، دریغا که عمر عزیز بسر آمد و روزگاربگذشت
ای خداوندان مال الاعتبار الاعتبار
ای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
پیش از این کاین جان عذر آور فروماند ز نطق
پیش از آن کین چشم عبرت بین فروماند ز کار
تو به پیش آرید و نادم از گنه کاری خویش
چشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به نوعی ابراز پشیمانی و اندوه دربارهٔ گذر زمان و ناپایداری زندگی را بیان میکند. گوینده از عدم شکرگزاری به خاطر نعمتها و قدر نشناسی از عمر خود سخن میگوید و به این موضوع اشاره میکند که باید قبل از اینکه دیر شود، از گناهان خود توبه کرده و به پروردگار رجوع کنیم. او از خداوند میخواهد که ندامت او را بپذیرد و به او در این مسیر کمک کند.