شمارهٔ ۲۶۳ خواجه عبدالله انصاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان تجربه‌ای عمیق و معنوی از یک ارتباط روحانی می‌پردازد. شاعر از زبانی که در ذکر و یاد خداوند غرق شده، صحبت می‌کند و از حالتی می‌گوید که دل به محبت خدا مشغول شده و این محبت به نور و روشنایی جان تبدیل می‌شود. در نهایت، این تجربه روحانی به گونه‌ای است که عیان (آشکار) است و نمی‌توان آن را به زبان آورد.