بخش ۱۰۸ خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / سخنان پیر طریقت / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
پیر طریقت گوید: ای مسکین فردای قیامت که سران و سرهنگان دین را در پناه لطف و کرم خداوندی جا دهند ندانم که تو را با این سینه آلوده و عمل شوریده کجا نشانند و رختت کجا فرونهند؟ زخمی که در آن نهادی درد نکند نشان آنست که در آن نهاد حیات نیست، اگر بیماری آخر ناله ای کو؟ اگر بی یار و یاوری آخرطلبی کو؟
طیلسان موسی و نعلین هارونت چه سود
چون به زیر یک ردا فرعون داری صد هزار
خداوند فرموده ای عاصیان شکسته ای مفلسان درمانده و پای به گل فرو شده، ای مشتاقان درد زده ای دوستان یکدله در هر حال که باشید غرقه لطف و عطایا خسته تیر بلا همه ما را خوانید همه ما را دانید گرد ما گردید عزت از ما جوئید قرب ما خواهید رونق انجمن عزیزان قرب ما است و جمال محفل دوستان حضور ما است هر جا سه گدا به هم فراز آمدند قرب حضرت ما آنجا جویند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به بیان نکاتی درباره قیامت و وضعیت انسانها در آن روز میپردازد. پیر طریقت از سرنوشت افرادی با اعمال ناپسند و دلهای آلوده سخن میگوید و میپرسد که در آن روز سخت، کجا خواهند رفت. او اشاره به درد و رنج انسانها دارد و از عجز و فقر عاصیان و درماندگان یاد میکند. در ادامه، بر اهمیت محبت و دوستی میان انسانها تأکید میکند و میگوید که قرب خداوند در نزدیکی و محبت انسانها به یکدیگر است. او تأکید میکند که هر جا افرادی با صداقت و محبت گرد هم آیند، آنجا نزدیک به حضور و رحمت خداوند است.