بخش ۱۶۰ - ومن طبقة الخامسة ایضاً ابو عبداللّه تروغبدی خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / طبقات الصوفیه - امالی پیر هرات
نام او محمد بن محمد بن الحسین از اجلهٔ مشایخ طوس بود، با بوعثمان حیری٭ صحبت کرده از طبقه مشایخ، ویرا کرامات ظاهر بود ومجدد بود و بلند حال و بزرگ همت. پس از سنه خمسین و ثلثمائه برفته از دنیا.
او گفت: طوبی لمن لم یکن له وسیلة الی اللّه سواه، فانه لاوسیلة الیه غیره. هم وی گفت: من ضاع امراللّه فی صغره اذله اللّه فی کبره. ازو پرسیدند: که صوفی که بود و زاهد که؟ گفت: الصوفی بر والزاهد بنفسه. هم وی گفت: که اللّه تعالی بندهٔ خود را از معرفت خودچیزی دهد، و بآن مقدار کی معرفت داده بود بلاها بروی نهد تا آن معرفت او را عون بود برداشت آن بلا.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
محمد بن محمد بن الحسین، از مشایخ بزرگ طوس و شاگرد بوعثمان حیری بود. او شخصیت والا و بلندی داشت و در دوران خود کرامات بسیاری از او دیده شده است. وی پس از سال ۳۵۰ هجری قمری از دنیا رفت. او در گفتارهایش به اهمیت توکل بر خدا و عدم وابستگی به وسایل مادی اشاره کرده و بیان کرده که اگر کسی در جوانی در امور الهی بی‌اعتنا باشد، در میانسالی مورد ذلت قرار می‌گیرد. همچنین او مفهوم صوفی و زاهد را توضیح داده و به این نکته اشاره کرده که خداوند به بندگانش از معرفت خود می‌دهد و این معرفت می‌تواند در مواجهه با مشکلات به عنوان پشتیبان عمل کند.