بخش ۷۵ - بوعبید بسری خواجه عبدالله انصاری
خواجه عبدالله انصاری / طبقات الصوفیه - امالی پیر هرات
نام وی محمد بن حسانست» بوعبداللّه جلا گوید: لقیت ستمائه شیخ ما رایت منهم مثل اربعة: ذوالنون المصری. و اباتراب النخشبی، و اباعبید البسری، و ابوالعباس عطا٭ بوعثمان آدمی٭ گوید:کی چون پیشین روز رمضان درآمدی، بوعبید بسری در خانه شدی، وزن و اهل را گفتی که در خانه برآورید و سوراخ بگذارید، و هر شبی نانی اینجا فرو می‌اندازید. چون روز عید بود در خانه باز کردندی و در خانه شدندی، هم چنان آن سی نان برجا بودی، و در زاویه نهاده، همه ماه نه نان خورد و آب، بر یک طهارت و بر یک طهارت و بر یک نماز. بوعبید گفت: صدق المحبة بطاعة المحبوب. هم وی گفت: ان اللّه تعالی عبداً ینظرون فی بدایاتهم الی نهایاتهم. گفت: اللّه تعالی را دوستان‌اند، کی در اول آخر این کار بینند و این بوعبید مردی بزرگ است.
شیخ الاسلام گفت قدس اللّه روحه در مقامات خود از کس حکایت نکند مگر بر سر مقامات و بنای آن ازین سه چهار تن: خضر ، و دیگر ذوالنون مصری، و بوعبید بسری و بوبکر کتانی رحمهم اللّه٭
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره یکی از شخصیت‌های بزرگ در تاریخ عرفان اسلامی به نام بوعبید بسری و ملاقات نویسنده با او و برخی دیگر از بزرگان عرفان است. نویسنده به نام‌های چهار بزرگی که بر او تأثیر گذاشته‌اند اشاره می‌کند: ذوالنون مصری، اباتراب نخشبی، ابوعبید بسری و ابوالعباس عطا. او از بوعبید بسری می‌گوید که در روزهای رمضان در خانه اش نان و آب را برای خود و خانواده آماده می‌کرد و به شب‌های ماه مبارک رمضان به طهارت و نماز می‌پرداخت. همچنین، بوعبید به صداقت در محبت به خدا و نگاه به آغاز و پایان کارها تأکید کرده و به عنوان مردی بزرگ از او یاد می‌شود. شیخ الاسلام نیز از او به نیکی یاد کرده و می‌گوید که هیچ‌کس را در مقامات عارفانه نمی‌توان مانند او یافت.