شماره ۴۲ - تاریخ وفات سیدی احمد اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از بیوفایی زمان و چرخ روزگار شکایت می‌کند که همواره انسان‌ها، اعم از بندگان و حکام، را آزرده خاطر می‌سازد. همچنین، او به سرنوشت ناپایدار تاریخ اشاره می‌کند که هر چیزی را در خود می‌مکد و به فنا می‌رساند. در انتها، نام سیدی احمد گل بهشت اله را به عنوان نمادی از نیکویی و طراوت آورده است.