برگ هفتم شش زر سفید اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / صنف دوم که زر سفید است و بیش بر است / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای گل که ترا چون من هزار افکارند
هر گوشه ز نرگس تو صد بیمارند
ریزند چو نرگس بته پای سگت
مستان تو شش تنگه که بر کف دارند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت خاص گل ارتباط برقرار می‌کند. او اشاره می‌کند که مانند خود او، هزاران افکار و دل با دل‌باختگی به گل نرگس او دل بسته‌اند. کسانی که به او عشق می‌ورزند و برای دیدنش بیمار شده‌اند، مثل نرگس که از آن اشک می‌ریزد. در نهایت، شاعر به تمایل و اشتیاق این عاشقان به زیبایی گل اشاره می‌کند.