صنف چهارم که غلام و پیش برست اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / صنف چهارم که غلام و پیش برست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای سرو سهی خاک رهت وقت خرام
کی صورت مه بود چو حسن تو تمام
هر کسکه ترا بنده بود پادشه است
در بندگی تو پادشاه است غلام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوق (سرو سهی) اشاره می‌کند و او را برتر از همه می‌داند. او تأکید می‌کند که هر کسی که به این معشوق خدمت کند، در واقع پادشاهی است که در بندگی او افتخار می‌کند. در نهایت، زیبایی معشوق به گونه‌ای است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند با آن مقایسه شود.