بخش ۸ - برگ هشتم پنج برات است اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / صنف هفتم که برات است و کم براست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای در کَفِ خَلْق از کَرَمَت، وَجْهِ طَرَب
با لُطْف تو بی‌وَجْه بُوَد نامِ طَلَب
از دستِ تُهی، پیشِ تو، پنج اَنْگُشْتَم
گر پنج بَرات در کَف آرد چه عَجَب؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی از رحمت و لطف خداوند سخن می‌گوید. شاعر از قدرت و کرم خداوند یاد می‌کند و می‌گوید که در حضور او، حتی در شرایطی که چیزی در دست ندارد، نیازی به طلب و درخواست نیست. او به استعاره به پنج انگشت اشاره می‌کند که نشان‌دهنده‌ی ناتوانی است و تأکید می‌کند که حتی اگر چیزی در دست داشته باشد، در برابر بزرگی خداوند ناچیز است.