نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

برگ یازدهم دو قماش اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / صنف هشتم که قماش است و کم براست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ای کشته مرا بناله سینه خراش

زین بیش بکین من دلخسته مباش

با رشته جان کس مباف این سر زلف

خوش نیست که تار و پود باشد دو قماش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و رنج شاعر است که از عواطف و احساسات عمیقش می‌گوید. او به معشوقش می‌گوید که به خاطر زخم‌هایش با ناله یا گریه او را نکشد و از او می‌خواهد که بیشتر از این دلش را نشکند. همچنین اشاره می‌کند که نباید با ابراز احساساتش دیگری را آزار دهد، زیرا این کار به هم‌زیستی و محبت آسیب می‌زند.