برگ یازدهم دو قماش اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / صنف هشتم که قماش است و کم براست / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای کشته مرا بناله سینه خراش
زین بیش بکین من دلخسته مباش
با رشته جان کس مباف این سر زلف
خوش نیست که تار و پود باشد دو قماش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر درد و رنج شاعر است که از عواطف و احساسات عمیقش میگوید. او به معشوقش میگوید که به خاطر زخمهایش با ناله یا گریه او را نکشد و از او میخواهد که بیشتر از این دلش را نشکند. همچنین اشاره میکند که نباید با ابراز احساساتش دیگری را آزار دهد، زیرا این کار به همزیستی و محبت آسیب میزند.