شمارهٔ ۲۸ اهلی شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به حسرت و درد دل خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که حال دلش از هر چیز مرده و فرسوده‌تر است و حتی زیرزمین، جایی که آرامش بیشتری دارد، برایش دلپذیرتر است. به رغم اینکه ممکن است در توصیف عشق و احساسات شدیدی غرق شود، در نهایت می‌فهمد که خود او آلوده به غم و اندوه است و حالش از آن هم بدتر است.