شمارهٔ ۳۵ اهلی شیرازی
اهلی شیرازی / ساقینامهٔ رباعی / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ساقی که ز آفتاب رخ مستم کرد
چون ذره بلند میشدم پستم کرد
بگداخت چو زر زلاف هستیم تمام
چون نیست شدم بیک نظر هستم کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد تأثیر عشق و زیبایی معشوق بر دل شاعر است. ساقی (معشوق) با زیبایی و جذابیت خود شاعر را مانند ذره‌ای از آفتاب و به سوی خودش می‌کشد. او که به حالت مستی و شوق رسیده، به تدریج از احساسات خود غرق می‌شود. در پایان، شاعر به این نتیجه می‌رسد که او هیچ و پوچ است ولی همچنان در چشم معشوق برتری و هستی پیدا می‌کند.