نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۳ - مناجات ایضا اهلی شیرازی

اهلی شیرازی / شمع و پروانه / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

الهی از کمال پادشاهی

بتخت عزت و تاج الهی

به وحیی کز تو آمد انبیا را

به الهامی که دادی اولیا را

بسوز عاشقان پاک دیده

بحسن گلرخان نو رسیده

بآه مردم گمگشته فرزند

باشک طفل دور از خویش و پیوند

بآب دیده یعقوب مظلوم

بسوز سینه ایوب معصوم

که اهلی را بنور مصطفا بخش

بدو پروانه نور بقا بخش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در ستایش خداوند و مقام والای ایشان نوشته شده است. شاعر به کمال پادشاهی و عزت الهی اشاره می‌کند و از وحی‌هایی که بر انبیا نازل شده و الهاماتی که به اولیا داده شده، صحبت می‌کند. سپس به عشق و اشتیاق عاشقانی می‌پردازد که به زیبایی معشوق خود دلبسته‌اند و همچنین از درد و غم انسان‌هایی که دور از عزیزانشان هستند، سخن می‌گوید. در پایان، شاعر از خداوند می‌خواهد که به اهل ایمان نور و هدایت ببخشد.