شمارهٔ ۳۶ اثیر اخسیکتی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف احساسات و افکار خود نسبت به معشوقش می‌پردازد. او می‌گوید که از چشمه‌ای خنک و زلال الهام گرفته، اما همچنان تحت تأثیر زیبایی‌های معشوقش بوده و این زیبایی او را دیوانه کرده است. با وجود این دیوانگی، این بیماری و شیدایی نسبت به معشوق برای او خوشایند است.