شمارهٔ ۳۹ اثیر اخسیکتی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از عشق و آرزوی دیدن محبوب سخن می‌گوید. او مانند شمعی است که در آتش و آب می‌سوزد و نمی‌تواند از دل و چشم خود فاصله بگیرد. عشق او به محبوب، دل و جانش را به تنگ آورده و او را در حسرت دیدار باقی گذاشته است. این احساسات شدید باعث شده تا جانش بی‌خانمان و دلش سرگردان باشد.