شمارهٔ ۲۱ امیر معزی
امیر معزی نیشابوری / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
موی سیاه من به جوانی چو مشک بود
کافور شد به پیری مشک سیاه من
آورد روزگار ز پیری اثر پدید
بر روی پژمریده و پشت دوتاه من
هرگه که من به سجده نهم روی بر زمین
از دیدگان پر آب شود سجده‌گاه من
یا رب اگر چه هست فراوان مرا گناه
آمرزش تو بیشتر است از گناه من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره تغییرات ناشی از پیری و آثار آن بر زندگی و ظاهر انسان است. شاعر با اشاره به موی سیاه و جوانی خود، به مرور زمان و تبدیل آن به سفیدی و نشانه‌های پیری می‌پردازد. او از خداوند طلب آمرزش می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که هرچند خطاهای زیادی دارد، اما رحمت و آمرزش خداوند بیشتر از گناهان اوست.