نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲۹ - مطایبه در عذر مستی انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

گفتی اجل شهاب موئید که آن فلان

رفت و نگفت رفتم و این ناصواب رفت

از بادهٔ نعیم تو شد چون به خانه مست

رفتم چگونه گوید آن کو خراب رفت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به موضوع گذر عمر و سرنوشت می‌پردازد و اشاره می‌کند که کسی که به خاطر شادابی و لذت‌های زودگذر از زندگیش خارج شده، دیگر نمی‌تواند به درستی بگوید که کجا رفته است. شراب و شوری که از باده نعیم به او دست داده، او را به حالی رسانده که نمی‌داند چگونه باید از حال خراب خود سخن بگوید. در واقع، این ابیات تلنگری به احساسات و تجربیات انسان‌ها در مواجهه با زندگی و مرگ است.