شمارهٔ ۱۳۵ - در مدح قاضی حمیدالدین انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای به تو مخصوص اعجاز سخن
چون به وترای وتر در معنی قنوت
سمت درگاهت سعود چرخ را
گشته در دوران کل خیرالسموت
روزگاری در کمال ناقصان
روزگار اطلس کند ز برگ توت
ما چو قرص ارزن و حوت غدیر
تو چو قرص آفتا و برج حوت
صعوهٔ ما مرد سیمرغ تو نیست
تو قوی بازو به فضلی ما به قوت
پیش نظم چون نسیج الوحد تو
چیست نظم ما نسیج النعکبوت
گرچه در تالیف این ابیات نیست
بی‌سمین غثی و قسبی بی‌کروت
رای عالی در جواب این مبند
لایق اینجا السکوتست السکوت
ای به حق بخت تو حی لاینام
بادی اندر حفظ حی لایموت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تحسین و ستایش شخصی خاص می‌پردازد که در سخن و معنا توانایی اعجاز دارد. او به مقایسه بین خود و این شخصیت می‌پردازد و تأکید می‌کند که او در مقام و فضیلت بالاست و در برابر او، خود را ضعیف می‌بیند. شاعر به نوعی از عدم توانایی در خلق آثار مشابه اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که اثر او ناقص و ضعیف است. همچنین، شاعر به حفظ و حمایت الهی از این شخصیت اشاره می‌کند و توانایی‌اش را در برابر دیگران مورد تأکید قرار می‌دهد. در نهایت، او از سکوت در جواب به این شخصیت یاد می‌کند، زیرا او را فراتر از توانایی‌های خود می‌داند.