شمارهٔ ۱۶۶ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که کوه و دریا را
خازن در و لعل رخشان کرد
که من از درد فرقت لب تو
آن کشید م که شرح نتوان کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خدایی اشاره می‌کند که قادر است کوه و دریا را با زیبایی‌هایی چون در و لعل زینت بخشد. او از درد جدایی و فراق لب معشوقش صحبت می‌کند و می‌گوید که این درد به شدت است که نمی‌تواند آن را به خوبی توصیف کند.