شمارهٔ ۲۷ - در قناعت و صبر گوید انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای بس که جهان جبهٔ درویش گرفته
از فضلهٔ زنبور برو دوخته‌ام جیب
واکنون همه شب منتظرم تا بفروزند
شمعی که به هر خانه چراغی نهد از غیب
آن روز فلک را چو در آن شکر نگفتم
امروز درین زشت بود گر کنمش عیب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به حال و روز درویش‌ها و مشکلات آن‌ها اشاره دارد. شاعر از تاریکی و ناامیدی در زندگی خود سخن می‌گوید و منتظر روشنایی و امیدی است که ممکن است از غیب به او برسد. همچنین، او به ناپسند بودن اوضاع کنونی اشاره می‌کند و به یاد روزهای خوش گذشته فکر می‌کند. در کل، شعر درباره انتظار برای روشنایی و بهبود شرایط زندگی است.