شمارهٔ ۲۹۰ - در مدیح انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای خداوندی که کمتر بنده در فرمان تو
آسمان ابلق است و روزگار آبنوس
گشته قدرت را سر گردون گردان پایمال
کرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس
خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلال
آسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس
کاشکی در ابتدای آفرینش کردگار
بنده را فرموده بودی تا که بوسد خاک طوس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خداوندی اشاره می‌کند که کمتر کسی به فرمان او عمل می‌کند. او به زیبایی‌های آسمان و عظمت قدرت خداوند اشاره می‌کند و از خاک طوس، که نشان از جایگاه ویژه‌اش دارد، سخن می‌گوید. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش در آغاز آفرینش، خداوند به بنده‌اش دستور داده بود تا خاک طوس را بوسه بزند و از فضایل آن بهره‌مند شود.