شمارهٔ ۴۰۰ - در مدیح انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که ذات لم یزلش
باشد از سر بندگان آگاه
دست صنعتش ز اقتدار نهد
بر سر آفتاب و ماه کلاه
زر فشاند ز صبح هر روزی
در خم این زمردین خرگاه
به رسولی که بد سبابهٔ او
سبب جامه خرقه کردن ماه
به امینی که آورید بدو
ز اسمان امر و نهی بی‌اکراه
به کتابی که تا بدو داریم
از گناهان به روز حشر گواه
به کلامی که مهر ایمانست
چیست آن لا اله الا الله
که اگر هست یا بخواهد بود
ملک و دین را نظیر همچو تو شاه
تا جهان باشد از تو نازان باد
رایت و چتر و تخت و تاج و کلاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، به بزرگی و عظمت خداوندی اشاره شده که از بندگانش آگاه است و قدرتش را بر آسمان‌ها و زمین نمایان می‌سازد. همچنین به پیامبری که با او ارتباط دارد و به کتب آسمانی اشاره می‌کند که گواهی بر اعمال انسان‌ها در روز قیامت هستند. مضمون اصلی متن تأکید بر شعار توحید ("لا اله الا الله") و اهمیت ایمان به خداوند و پیامبران است، و همچنین از حکمت و قدرت خداوند در اداره جهان و دین سخن می‌گوید. در نهایت به عظمت و شکوه حکومت الهی اشاره می‌کند.