شمارهٔ ۵۷ - اظهار اشتیاق کند انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که در پرستش خویش
آسمان را رکوع فرمودست
دست حکمش به کیلهٔ خورشید
خرمن روزگار پیمودست
که ز چشمم به عشق خدمت تو
جان به عرض سرشک پالودست
این سخن را عزیز دار که دوش
چرخ با من در این سخن بودست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خدایی اشاره دارد که آسمان را در پرستش خویش خم کرده و با حکم خود حرکت خورشید را در دست دارد. او از عشق و خدمت به خدا سخن می‌گوید و بیان می‌کند که جانش در این راه پالوده شده است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که شب گذشته در گفتگو با چرخ (آسمان) این موضوع مطرح شده بود.