شمارهٔ ۳۷ - حکایت آذر بیگدلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

زاهد پس از بیداری از خواب خوش، شعر یا بیتی را از یاد خود به یاد می‌آورد و آن را می‌خواند. در حینی که اشک از چشمانش میریزد، این کارش مورد پسند اوست. در نیمه شب به خاک کسی که او را دوست دارد می‌رود و بر روی تربت او سر را به احترام می‌گذارد. او از آن شخص به خاطر جسارتش عذرخواهی می‌کند و درخواست خود را پیش او مطرح می‌کند.