نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶ - تاریخ فوت تقی آذر بیگدلی

آذر بیگدلی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

آه کز خیل بندگان سعید

آه کز زمرهٔ عباد شکور

فاضلی رفت زین جهان خراب

عارفی رفت زین سرای غرور

تقی متقی، که چون ز جهان

بجنان شد ز لطف رب غفور

گاه هستند محرمش غلمان

گاه هستند همدمانش حور

وسعت خلد، آمدش بنظر

رفت زین تنگنای پر شر و شور

چون دلش زین سرای ظلمانی

تنگ شد رفت سوی عالم نور

گفت تاریخ رفتنش آذر:

با محمد، تقی بود محشور(۱۱۷۱ه.ق)

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعر زیبایی درباره فقدان یک عارف و مرد صالح به نام تقی متقی است. شاعر با حسرت از او یاد می‌کند که از این دنیا رفته و به دنیای بهتر و نورانی پیوسته است. او به محفل‌های الهی پیوسته و از مشکلات و تنگناهای دنیا رهایی یافته است. شاعر همچنین تاریخ وفات او را ذکر کرده و به انس او با محمد تقی اشاره می‌کند. در واقع، این شعر تأملاتی درباره زندگی، مرگ و عالم ماورای خاکی دارد.