شمارهٔ ۱۶ - تاریخ فوت تقی آذر بیگدلی
آذر بیگدلی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
آه کز خیل بندگان سعید
آه کز زمرهٔ عباد شکور
فاضلی رفت زین جهان خراب
عارفی رفت زین سرای غرور
تقی متقی، که چون ز جهان
بجنان شد ز لطف رب غفور
گاه هستند محرمش غلمان
گاه هستند همدمانش حور
وسعت خلد، آمدش بنظر
رفت زین تنگنای پر شر و شور
چون دلش زین سرای ظلمانی
تنگ شد رفت سوی عالم نور
گفت تاریخ رفتنش آذر:
با محمد، تقی بود محشور(۱۱۷۱ه.ق)
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعر زیبایی درباره فقدان یک عارف و مرد صالح به نام تقی متقی است. شاعر با حسرت از او یاد میکند که از این دنیا رفته و به دنیای بهتر و نورانی پیوسته است. او به محفلهای الهی پیوسته و از مشکلات و تنگناهای دنیا رهایی یافته است. شاعر همچنین تاریخ وفات او را ذکر کرده و به انس او با محمد تقی اشاره میکند. در واقع، این شعر تأملاتی درباره زندگی، مرگ و عالم ماورای خاکی دارد.