دوبیتی شمارهٔ ۱۵۴ باباطاهر
باباطاهر / دوبیتی‌ها / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
تو خود گفتی که مو ملاح مانم
به آب دیدگان کشتی برانم
همی ترسم که کشتی غرق وابو
درین دریای بی پایان بمانم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به تعبیر نگران‌کننده‌ای از وضعیت خود می‌پردازد. او به خود می‌گوید که مانند ملّاح (قایق‌ران) است و در تلاش برای عبور از دریای زندگی است. اما او نگران است که کشتی‌اش به دلیل مشکلات و چالش‌ها غرق شود و در این دریای بی‌پایان بماند. این نگرانی نماد حس عدم امنیت و ترس از آینده است.