دوبیتی شمارهٔ ۱۷۷ باباطاهر
باباطاهر / دوبیتی‌ها / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
گلی کِشتم به این الوند دامان
آوش از دیده دادم صبح و شامان
چو روج آیو که بویش وا من آیو
برد بادش سر و سامان به سامان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر از غصه‌ای صحبت می‌کند که به خاطر از دست دادن گلی (نمادی از زیبایی یا عشق) به دل دارد. او بیان می‌کند که این غم را در طول روز و شب با خود دارد و به بوی خوش آن گل فکر می‌کند. باد نیز به نوعی به دلتنگی و تنهایی او اشاره دارد و او را تسلی نمی‌دهد.