دوبیتی شمارهٔ ۲۰۷ باباطاهر
باباطاهر / دوبیتی‌ها / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
بی ته اشکم ز مژگان تر آیو
بی ته نخل امیدم نی بر آیو
بی ته در کنج تنهائی شب و روز
نشینم تا که عمرم بر سر آیو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، گوینده از احساسات عمیق و تنهایی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید چشمانش بی‌پایان اشک می‌ریزند و امیدی در زندگی ندارد. در کنج تنهایی‌اش، روزها و شب‌ها را می‌گذراند و منتظر است تا عمرش به پایان برسد. این ابیات بیانگر اندوه و ناامیدی عمیق او هستند.