دوبیتی شمارهٔ ۲۱۷ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ناعدالتی و بی‌رحمی مردی اشاره می‌کند که از درد دیگران بی‌خبر است. او از پور فریدون می‌خواهد که حقیقت را بیان کند، همان‌طور که شعله‌ها از تنور سرد نمی‌شوند. به طور کلی، این شعر تلاشی است برای نمایش درد و رنجی که از نایو، مرد نادرست و بی‌احساس، ناشی می‌شود.