دوبیتی شمارهٔ ۲۳ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از درد و رنجی که دل و چشم تجربه می‌کنند، سخن می‌گوید. دل از هر آنچه که چشم می‌بیند، یاد می‌گیرد و با آن درگیر می‌شود. او تصمیم می‌گیرد که با ساختن خنجری از پولاد، بر چشم خود بزند تا دلش آزاد شود و از این رنج رها گردد. به عبارت دیگر، شاعر به دنبال راهی است تا از تأثیرات منفی دیدن‌ها بر دل خود دور شود.