دوبیتی شمارهٔ ۲۳۸ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، بیانگر حالتی از بی‌تکلیفی و longing است. شاعر از بی‌خورمی و نداشتن آرامش سخن می‌گوید و می‌گوید که سرش بستر ندارد و دلش فقط شوقی دارد که در اوست. او از دوری دیگران و احساس تنهایی رنج می‌برد و آرزو دارد که کسی سرش را از بالین دور نکند.