دوبیتی شمارهٔ ۲۷ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و لطافت گل‌ها اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر کسی به بستان گل برود، دیگر باز نخواهد گشت و از خوشی و زیبایی گل‌ها لذت خواهد برد. هر گل با لبخندش خود را نمایان می‌کند، اما رخش از خون دل (غم و اندوه) پنهان است و هرگز نمی‌گذارد این غم دیده شود. به طور کلی، شعر تضاد بین زیبایی ظاهری و غم درونی را به تصویر می‌کشد.