دوبیتی شمارهٔ ۲۸۷ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید. دل او به خاطر معشوق آشفته شده و چشمانش پر از اشک و خون دل است. او به یاد یاری می‌افتد که مانند مویی نازک و لطیف است، اما دل او از غم پر شده و جانش پر از آتش و شراره است. در کل، بیانگر عشق و اندوهی عمیق است.