دوبیتی شمارهٔ ۲۸۸ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به باغی اشاره دارد که نخل‌هایش به خوبی رشد نکرده‌اند و باغبانش به خاطر این وضعیت در عذاب و رنج است. او می‌گوید اگر باغ نمی‌تواند ثمره‌ای با ارزش مانند لعل و گهر تولید کند، باید آن را از ریشه برکند. این شعر نمادی از ناامیدی و لزوم از بین بردن چیزهایی است که نمی‌توانند به انسان سودی برسانند.