دوبیتی شمارهٔ ۵۲ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به زیبایی و لطافت یک گل اشاره می‌کند که زیر سایه سنبل رشد کرده است. قامت آن گل همچون نخل تازه‌ای است که در اوج جوانی به سر می‌برد. شاعر از عشق به این گل زیبا سخن می‌گوید و شب‌ها مانند بلبل ناله و افسوس برمی‌آورد.