دوبیتی شمارهٔ ۷۸ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

 این شعر به بیان تنهایی انسان پس از مرگ می پردازد. شاعر از تنگی قبر و قرار دادن خشت، گل و سنگ بر سر خود سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که در آن روز هیچ راه فراری از ماران و هیچ قدرتی برای مقابله با موران نخواهد داشت و ناتوان از حفظ آرامش خود خواهد بود. این ابیات حس تنهایی را در مواجهه با مرگ بیان می‌کنند.