دوبیتی شمارهٔ ۹۰ باباطاهر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق عمیق و شیدایی شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از زیبایی‌های ظاهری معشوق، مانند بوی زلف و رنگ روی او، شگفت‌زده شده و دلش پر از درد و شوق است. او خود را در حالتی بی‌قراری و جنون‌آسا می‌بیند، مشابه با شخصیت مجنون در داستان لیلی و مجنون.