فصل ۷ بهاء ولد
«یا علیّ للسّعید ثلث علامات؛ قوت الحلال فی بلده»
یعنی قوت حلال توشهٔ راه آخرت است، و حرام آن است که از رفتن راه باز مانی.
و علامت دیگر: «مجالسة العلماء»
و علما آن‌هااند که بدانند راه‌ها را و در آن راه‌ها بروند. تو باید که با ایشان نشینی و با آن ره روانی که راه‌ها بدانند بروی.
و علامت دیگر: «خمس صلوات مع الامام»
و امام آن‌کس است که او خداوند و حاکم آن شهر و آن ولایت آبادان است که ما بدانجا می‌رویم. اکنون منشور از ایشان باید طلبیدن و از ایشان باید بدرقهٔ فرشتگان خواستن و منزل‌های آن ولایت طلبیدن، و به کسانِ آن ولایت فرمان خواستن.
او معناه، «یا علیّ من اکل من الحرام مات قلبه و خلق دینه و ضعف یقینه و کلّت عبادته و حجبت دعوته».
لقمه چون تخمی است و خوردن تو کاشتن است در زمین تن. اکنون در زمین تنِ خود می‌نگر که دخلش و نزلش چیست و بارَش چیست، اگر این‌هاست که گفتیم، بدان که حرام خورده‌ای، و اگر ضد این می‌بینی آنگاه بدان که حلال خورده‌ای
و اللّه اعلم.
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به اهمیت خوردن غذای حلال و تأثیر آن بر ایمان و عمل انسان می‌پردازد. در آن بیان شده است که خوردن غذای حلال نشان‌دهنده راه درست برای رسیدن به سعادت در آخرت است و مصرف غذای حرام می‌تواند انسان را از این راه باز دارد. همچنین، بر اهمیت companionship با علمای دین تأکید می‌شود، زیرا آنها راه‌های درست را می‌شناسند و می‌توانند انسان را هدایت کنند. دیگر علامت‌های قوت حلال شامل برگزاری نماز با امام و درخواست از او برای هدایت نیز ذکر شده است. در پایان، اشاره می‌شود که خوردن حرام آسیب‌هایی به قلب، دین و عبادت انسان می‌زند و اگر کیفیت زندگی و اعمال انسان مثبت باشد، نشان‌دهنده خوردن غذای حلال است.