شمارهٔ ۱۳۶ - گیو تاجر ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گیو که تاجر است، از لندن چارق‌هایی (نوعی کفش) وارد کرده که به وضوح کیفیت پایین و ظاهر زشتی دارند. این چارق‌ها شبیه به کفش‌های شخصیت‌های افسانه‌ای و زشت هستند و به نوعی نماد نادانی و بی‌خردی شمرده می‌شوند. شاعر با توصیف عجیب و خنده‌دار این کفش‌ها نشان می‌دهد که هر کسی که آن‌ها را ببیند و به آن‌ها نخندد یا کور است یا کودن. در نهایت، شاعر می‌گوید اگر کسی این چارق‌ها را بپوشد و پایش نشکند، تمامی گناهان او به گردن او خواهد بود. این شعر به انتقاد از ظواهر نامناسب و نادرستی پرداخته و به قضاوت‌های مردم درباره آن‌ها اشاره دارد.