شمارهٔ ۱۵۴ - نی و بلوط ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نی به بلوط می‌گوید که شرمت باد که با آن جسم ناتوان و ساده‌ات به دنیا آمده‌ای. نی از بلوط می‌خواهد تا از مادرش شکایت کند و بپرسد که چرا اینگونه به دنیا آمده است. نی خود را با صلابت و ثابت‌قدمی همچون کوه می‌داند که در برابر حوادث ایستاده است. او می‌گوید که زارع بار او را بر پشت حیوانات می‌برد و خود از ثروتمندان غنی‌تر و بی‌نیازتر است. نی به نعمتی که دارد شاکر است و از رنج‌های وجود و عدم آزاد است. ناگهان بادی قوی وزیدن می‌گیرد و نی خم می‌شود و به سجود می‌افتد، درست مانند سجده زاهدی بر سجاده. در این وضعیت، بلوط که می‌خواهد پیش باد بایستد، در نهایت به زمین می‌افتد و شکسته می‌شود، در حالی که نی پس از مدتی دوباره سرپا می‌شود. این داستان نمادی از مقاومت و پایداری نی در برابر سختی‌ها و ناپایداری دیگر موجودات است.