شمارهٔ ۱۶۵ - آسمان پیما ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ویحک ای مرغ آسمان پیمای
از بر بام آسمانت جای
تو همایی که گفته‌اند از پیش
که هما آیتی بود ز خدای
میغ پیکر یکی هیونی تو
سر میغ سیه سپرده بپای
سایه‌افکن به ما که سایهٔ تو
بس مبارک بود چو فرّ همای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به پرنده‌ای به نام هما اشاره می‌کند که نماد آسمانی و الهی است. هما به عنوان موجودی با ویژگی‌های خاص توصیف می‌شود و شاعر از آن می‌خواهد که سایه‌اش بر زمین بیفتد، چرا که سایه این پرنده بسیار مبارک و خوش‌یمن است. شاعر همچنین به جایگاه هما در آسمان و ارتباط آن با خداوند اشاره دارد.