شمارهٔ ۱۸۰ - شیر باش نه کژدم ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تندی مکن که رشتهٔ چل ساله دوستی
در حال بگسلد چو شود تند آدمی
هموار و نرم باش که شیر درنده را
زیر قلاده برد توان با ملایمی
مرد اراده باش که دیوار آهنین
چون نیم جو اراده، نباشد به محکمی
رمز است هرچه هست و حقیقت جز این دو نیست
ای نور چشم این دو بود عین مردمی
یا راه خیر خلق سپردن به حسن خلق
یا راه خیر خویش سپردن به خُرّمی
ور زان که همت تو به آزار مردمست
شیری به هر طریق نکوتر ز کژدمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره اهمیت نرم‌خویی و ملایمت در روابط انسانی و دوستی‌ها صحبت می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که تندی و خشونت می‌تواند باعث ویرانی رابطه‌ها شود، در حالی که با ملایمت می‌توان ویژگی‌های خشن را در دیگران آرام کرد. او همچنین به قدرت اراده اشاره می‌کند و می‌گوید که اراده قوی می‌تواند موانع بزرگ را از بین ببرد. در نهایت، شاعر به دو راه خیر اشاره می‌کند: یکی ایجاد حسن خلق در میان مردم و دیگری انتخاب خوش‌رویی برای خود. او به این نکته هم اشاره می‌کند که آزار دیگران ناپسند است و انسانی که به آزار مردم می‌پردازد، کمتر از زهرآگین‌ترین موجودات نیکوست.