شمارهٔ ۵۰ - قطعه ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل در مورد وجود انسان و رابطه‌اش با خاک و مرگ می‌پردازد. شاعر به حرص و طمع بشر اشاره می‌کند که حتی از سنگ قبرها هم نمی‌گذرد و دندان می‌زند. او به سنگ مزار عاشق که نماد ناامیدی است اشاره دارد و آرزو می‌کند که کسی آن را از جا برندارد. شاعر همچنین با تأکید بر این که همه ما فرزندان خاکیم و این خاک مادر ماست، به اهمیت و پیوند ما با زمین اشاره می‌کند. اشک‌های حسرت عاشقان به بارانی تشبیه شده که پس از مرگ بر قبرها می‌بارد. در نهایت، شاعر امید دارد که از دل طاعت و عبادت، تخم جدیدی جدیدی بکاریم که روزی جوانه بزند و گل تازه‌ای از آن بروید.