فقرۀ ۹ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
باستان (آغاز و همواره) و همه گاه امید بر یزدان دار و دوست آن گیر که ترا سودمندتر بود.
امیدت به دادار دارنده بند
گزین دوستی کت بود سودمند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به اهمیت داشتن امید به خدا و انتخاب دوستی‌های سودمند اشاره دارد. تاکید می‌شود که همیشه باید به یزدان (خدا) امید داشته باشیم و دوستانی را برگزیند که برای ما مفید باشند.