فقرۀ ۴۴ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
چند توانت بود مردم (را) به زبان میازار.
همی تا توانی سخن نرم دار
دل مردمان با سخن گرم دار
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به این معناست که هرگاه قادر هستی، مردم را با زبان خود آزرده نکن. تا جایی که می‌توانی، با نرمی صحبت کن و دل دیگران را با کلام محبت‌آمیز خود گرم نگه‌دار.