فقرۀ ۵۹ ملک‌الشعرا بهار
ملک‌الشعرا بهار / ارمغان بهار / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
سخن بنگرش (ملاحظه و تامل) کوی، چه سخنی است ( که) گفتن به و سخنی هست که پاییدن (تأمل) و آن پاییدن به از آن گفتن.
چو خواهی به تیزی‌سرایی سخن
نگه کن بدان گفتهٔ خویشتن
بساگفته کان را نبایست گفت
بسا گفته کآن را نباید نهفت
به‌جای خموشی سخن سر مکن
به جای سخن لب مبند از سخن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن به اهمیت تفکر و تامل در سخن گفتن اشاره شده است. شاعر بیان می‌کند که برخی سخنان نباید بر زبان آورد و برخی دیگر باید گفته شوند. او به خواننده توصیه می‌کند که قبل از بیان کلمات، به آنها دقت کند و در مکان‌های مناسب، سخن بگوید یا سکوت کند. در نهایت، تأکید دارد که باید در انتخاب کلام خود با دقت عمل کنیم.