تضمین قطعهٔ سعدی ملک‌الشعرا بهار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که در آن یک مرد پاره‌دوز با یک پیرزن گفت‌و‌گو می‌کند. او از یک گل خوشبو که از محبوبش گرفته می‌گوید و به زیبایی و عطر آن اشاره می‌کند. مرد به گل می‌گوید که هیچ گلی به پای او نمی‌رسد و از بوی او مست است. گل در پاسخ می‌گوید که خود را ناچیز می‌داند، اما به خاطر هم‌نشینی با گل‌های دیگر، به خوبی و زیبایی رسیده است. در نهایت گل اعتراف می‌کند که اگرچه در اصل خاک است، اما تاثیر همنشینی با گل‌ها باعث شده که به این کمال دست یابد. این شعر به مفهوم تاثیر همنشینی و دوستی بر شخصیت و ارزش انسان‌ها می‌پردازد.