شمارهٔ ۳۰ مجیرالدین بیلقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر به محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون وجود او، زیبایی‌ها بی‌معنا هستند. او بیان می‌کند که چهره محبوبش نورماه را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و قد او مانند سروی در باغ است. همچنین از درد دوری از محبوب شکایت دارد و خواهان وصال و خوشحالی بعد از غم است. در نهایت، شاعر لب‌های محبوبش را درمان دردهای خود می‌داند.