شمارهٔ ۳ - ایضاً ابن یمین
ابن یمین فریومدی / معمیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
از تو پرسم لغزی فکرت اخراجش کن
ایکه در مسند دانش چو تو دیگر ننشست
چیست هفتاد که اجزاش ز سی افزونست
چیست پنجاه که آخر شودش عمر بشست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، گوینده از شخصی با دانش و عقل پرسش می‌کند و به او می‌گوید که اگر فکر و یا اندیشه‌ای ناقص و نادرست دارد، آن را کنار بگذارد. سپس به تعداد هفتاد و پنجاه اشاره می‌کند و به نوعی زندگی و عمر انسان را با این اعداد مقایسه می‌کند، که نشان‌دهنده‌ای از کم و زیادی و در نهایت گذرا بودن عمر است. در واقع، این ابیات به عمق اندیشه و تعمق در زندگی و گذر زمان اشاره دارد.